Co to właściwie jest?

Cukrzyca typu 1 (nazywana dawniej insulinozależną) to choroba autoimmunologiczna. Oznacza to, że układ odpornościowy dziecka przez pomyłkę atakuje własną trzustkę, niszcząc komórki odpowiedzialne za produkcję insuliny.

Ważne: Cukrzyca typu 1 nie powstaje od jedzenia zbyt dużej ilości słodyczy! To mit. Dziecko nie zachorowało z winy rodziców czy złej diety.

Objawy, które powinny zaniepokoić (Reguła 3xW)

Jeśli zauważysz u dziecka te objawy, nie zwlekaj z wizytą u lekarza i badaniem poziomu cukru:

  • Wzmożone pragnienie: Dziecko pije ogromne ilości wody, budzi się w nocy, by się napić.
  • Wielomocz: Bardzo częste korzystanie z toalety, moczenie nocne (nawet u dzieci, które już tego nie robiły).
  • Waga w dół: Gwałtowna utrata masy ciała mimo wilczego apetytu.
  • Dodatkowo: zmęczenie, senność, zapach acetonu z ust, rozdrażnienie.

Nowoczesne leczenie – jak to wygląda dziś?

Medycyna poszła niesamowicie do przodu. Dziś dzieci z cukrzycą mogą uprawiać sport, podróżować i realizować swoje pasje. Podstawą leczenia jest podawanie insuliny, której organizm nie produkuje.

Stosujemy dwa główne rozwiązania:

  • Peny insulinowe: Wyglądają jak długopisy, służą do robienia niemal bezbolesnych zastrzyków.
  • Pompy insulinowe: Małe urządzenia (wielkości smartfona), które nosi się przy pasku. Podają insulinę w sposób ciągły przez cieniutki dren.

Coraz popularniejsze są też systemy CGM (Ciągły Monitoring Glikemii). To małe sensory naklejane na ramię, które wysyłają poziom cukru prosto na telefon rodzica. Dzięki temu nie trzeba już tak często kłuć palców!

Dziecko z cukrzycą w szkole

Uczeń z cukrzycą może uczestniczyć w zajęciach WF, jeździć na wycieczki i bawić się z rówieśnikami. Wymaga jedynie odrobiny zrozumienia i możliwości zmierzenia cukru czy zjedzenia posiłku w trakcie lekcji, jeśli zajdzie taka potrzeba.

Pamiętaj!
Cukrzyca to nie wyrok. To wyzwanie, z którym dzięki edukacji i wsparciu można wspaniale żyć.